02-11-07

Mijn doden



        mijn doden

        ze leven met me mee
        ze wonen in mijn dagen

        ze schrijven in mijn woorden
        ze glimlachen met mijn mond

        ze komen in gesprekken op bezoek
        ze luisteren stil in mij mee

        en mijn vader
        mijn vader blijft mijn vader
        hij verhaalt over verre oorden
        en reist met me mee


           (adem)

08:37 Gepost door adem in eigen woorden | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

hoe doden nog kunnen leven . . . heel mooi

Gepost door: merel | 02-11-07

Een prachtig gedicht, Adem. De dood heeft geen macht over liefde en herinnering.

Groetje

Gepost door: Willy | 02-11-07

Zeer mooi....onze herinneringen zijn steeds in ons. Er is geen speciale dag nodig om overledenen te herdenken.
Lieve groetjes,

Gepost door: Denkertje | 03-11-07

herinneren we dragen onze dierbaren,levend of dood,steeds mee in onze harten.in ons leven ze voort...

Gepost door: willy | 04-11-07

Zeer ingetogen! Prachtig gedicht! Zegt heel veel met weinig woorden

Gepost door: Pablo Zarzuelo | 04-11-07

Ze zijn er gewoon, de doden en je moet er mee leven. Het lijkt wel een vanzelfsprekendheid en misschien is het dat ook wel.

Gepost door: 2Herman | 04-11-07

Prachtig Dit raakt me tot op het bot, met verwondering gelezen, wondermooi slot ook. Ben ook onder de indruk van de muziek op je mooie log, mag ik weten wat voor muziek dat is, en wie dat zingen.

Lieve groet,

Gepost door: tsila | 07-11-07

Sorry Niet goed opgelet heb het al gevonden :-)dank!

Gepost door: tsila | 07-11-07

Ik vraag mij altijd af, hoe kom je op zo een woorden om zoiets als doden en de dood te omschrijven. Onder de indruk:) en merci voor je reactie en het delen van mijn mening over de filmpjes op mijn blog;) greetz

Gepost door: Marnick | 08-11-07

De commentaren zijn gesloten.