07-05-07

Woordenloos

 

en toch
veel woorden
een miljoen woorden

en toch
zoeken
naar die woorden

en toch
stamelen
bijna woordenloos

en toch
niet kunnen zeggen
wat die onrust voedt.

 

(adem)

 

onrust, Onrust

18:59 Gepost door adem in eigen woorden | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Dag Adem Zo'n eenvoud van woorden. Toch laat jij ze schitteren. Een waarheid van woorden, mooi !

Gepost door: Joke | 07-05-07

Woorden brengen betekenis over en soms vinden we ze te zwak om een bepaalde betekenis (waarneming, gevoel, emotie) uit te drukken. Maar Adem woordenloos? Ik zie het nog niet gebeuren, hoor!

Gepost door: Willy | 07-05-07

Woordenloos stamelen.....mooi gezegd.
Woorden zeggen soms niet veel of verbergen iets.....lichaamstaal is duidelijker.
Groetjes

Gepost door: Denkertje | 07-05-07

Ik zou beter moeten weten maar soms zijn er gewoon geen woorden voor...

Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 08-05-07

'k wou dat ik ook met zo weinig woorden alles kon zeggen...
Groetjesssssssss

Gepost door: lucretia | 08-05-07

Woordenloos... andermaal sprakeloos...

Gepost door: Tatanka Yotanka | 09-05-07

af en toe een komma of een punt tussenplaatsen? dat structureert deze woorden, en maakt ze beter verteerbaar...

Gepost door: Paul | 09-05-07

je gevoel, dat voedt, dat blijft voeden. zolang je gevoel zo groot blijft blijven je woorden te klein.

ik lees nu dat het meisje vermoord is.
ik weet niet wat ik zeggen moet.
ook hier geen woorden voor.

liefs van mij.

Gepost door: jurrie | 09-05-07

woorden soms zijn alle wooren te veel
en eigenlijk niet genoeg

Gepost door: esha | 10-05-07

Wederwoord Dag Adem, eindelijk nog eens een gedicht van jou. Ik stem niet in met voorstel van Paul (.,,,....). Hierbij nog een ander stuk poëzie (vooral omdat de ADEM van het gedicht er in voor komt). Groetjes.

SMALL BANG

Het gedicht hoorde hoe het werd geschreven,
het zag de reusachtige hand
waaruit het leek te ontstaan, woord voor woord,
het hield zichzelf nauwelijks bij.

Bij, zag het geschreven, en als echo
zei het zichzelf, bij, bij, maar toen
was de hand alweer verder, gejaagd
door de zweep van het krassen,
het heimwee naar vorm

Het doet pijn om niet af te zijn
voor wie nergens vandaan komt.
Zonder lucht lieggen de woorden op tafel,
de hand is verdwenen, komt terug, is verdwenen,
het gedicht herinnert zich niets,

en het hoofd, zo ver daarboven,
nog steeds als niets anders herkenbaar
dan als masker van baaierd en oorsprong,
wendt zich af van de regels,

het zegt in zijn adem
de cadens van het denken
en sluit het gedicht
met een zucht.

Cees Nooteboom

Gepost door: Vrijdenker | 10-05-07

De commentaren zijn gesloten.