07-03-07

Requiem

 

hij staat onmachtig en alleen

aan de waterkant

sarcastisch beter wetend

hard en ongenaakbaar

 

zij staan aan de overkant

 

hij kijkt en zwijgt

er wordt teruggezwegen

zijn sarcasme groeit in hen

 

de rivier stroomt zijn weg

weg van hen

 

woord verdwijnt

gevoel verdwijnt

 

de echo van hun sarcasme

stroomt met hem mee

hij is nooit meer alleen

 

de rivier loopt dood

en verdroogt in de woestijn

hij ook

 

laatste misplaatste grap

echo van zijn echo van zijn echo

door hen niet gehoord

tenzij licht sarcastisch

 

gestrand aan de waterkant

in doeken verbrand

in niemandsland

 

eindelijk

woord en gevoel

zonder echo uit de woestijn

 

einde… (lijk)

 

 

 

(adem)

 

 

19:22 Gepost door adem in eigen woorden | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ben er stil van geworden...prachtig. Het is hie echt genieten op je blog!!
Nog een leuke avond gewenst.

Gepost door: Denkertje | 08-03-07

Hoi Adem Ik kwam dit gisteren ook al lezen, dagdroomde erin weg en vergat te reageren, bijna verging het me vandaag weer net zo. Ik zie het allemaal voor me, beeldig geschreven !
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 09-03-07

Dag Adem Meermaals herlas ik jouw gedicht. Alsof ik naar een film keek. knappe beeldspraak en woordspeling !

Gepost door: Joke | 10-03-07

De commentaren zijn gesloten.